NO COMMENT... please.

NO COMMENT... please.
(kunwari celebrity ako,
at kunwari naghihintay kayo nang sasabihin ko,
o nang isasagot ko, o nang itatapat ko sa ibang naglalabasang statements.
although i think medyo totoo naman ang pangalawang statement ko.
nyahahahaha...)


This time there are no two sides of a story,
if that is what he tells then,
that's it., that's the whole story.
I am not speaking up again.



thankyou na lang
kay.. (in order of appeareance)
kaythart-kaydaga-kaygangs-kaykeso-kaySHEBANGS-sapetnakaibigannya-kaymaster-
kayama-kayextrarice-kayelhombresecondrunnerup-kayseatmate-sacrngcafejuanita-
kaymamita-kaymanangnanagtitindangdyaryosatulay-kayprincessamp(forstayingupallnight)-
saelpueblo-sasidebar-sajolibee-kayhanibants-sananaynihanibants-kayenzo-sapcnilasabahay-
sakantangsoclosengenchanted-satrinoma-samenangesalon-sanagmasahesakin-kayleean-kaypaks-kayklit-
kaynanay-kayluis-kaygian-kaygabriel-kayjulia-kayteks-kayerpat-kaybadjo-kaybesy
at higit sa lahat kaykanjiboy - hindi man maintindihan ng maraming
hindi nakakakilala sa atin kung paano tayo magturingan as magkaibigan
nang walang malisya (at medyo nakakapikon na pag naiisip nila yun),
i am so glad that you're there to put some sense in my head.
hindi na kita bibiguin ngaun.
sinusunod kita, pangako ko yan kay keso.
hindi nyo na makikita uli ang side na mamamalimos ako.


at... may kwento pa pala ako sa mga masugid kong taga-basa nang blog ko.
antagal tagal ko nang walang kwento, naging busy kasi sa mga ibang priorities ko.
di naman ako nagsisisi, mas ginusto ko naman talaga yun,
marami pa naman kayong mas makabuluhang pwedeng basahin bukod dito.
anyway... heto na.
sa christmas party nang lakastren,
nakuha ko sa exchange gift ang isang planner mula sa powerbooks,
nang tangalin ko ito sa pagkakabalot at tingnan ang laman nito
nagulat ako dahil wala ang unang buwan ng 2009 para masulatan ko.
ibang buwan ang nakalagay dito sa halip na JANUARY,
doble tuloy ung month na yun sa planner ko...
my groupmates are bragging me to return the planner back and
ask for a replacement. pangit na daw ung planner ko. walang silbi sa january.
I was not listening.
My mind was busy.
I am keeping the planner.
I am looking forward to that "mistake-double-month",
sandali lang naman yun, malapit na siya.
nga lang, baka galit na si master sakin sa buwan na yun. (wag naman sana)


my life is an empty page again.
i am writing down today that i am lucky. (secret kung bakit)
ill do everything to be the best i could ever be. (whooo.. i can feel the pressure. joke)
sabi ni casper, change doesnt happen overnight.
pero gusto kong sabihing... pwede. pero nanahimik na lang ako.
nakita ko.
nakita ko sa daport at sa dafourth. may isang bagay that changed overnight.
i will be my best - the best, next time, i promised that to myself.
(at tinaasan ako ng kilay ni amp)


not yet stargazing,
but I am back in business.
I am going back to my estero de balete to return the bentesingko.
and finally after almost a lifetime, I have decided,
I am getting a new phone. (3310 with whooper speakers, hehehe...)
to stop every person that i know
from nagging me that my phone needs to retire
at ang bagal ko magreply. hehehe...
hindi na kasi umeepek ung katwiran kong
"hindi ako mahilig magtext" or yung
"aalis din naman uli ako, aanhin ko pa yung celfone, d ko naman mggmit un dun"
medyo sentimental tong part na to nang buhay ko,
nakakaiyak,
hindi ko kayang mawala ang celfone ko na kay tagal ko nang kasama.
seryoso.
pers celfone ko kaya yun as normal na tao...
magmukha man akong may sayad.
iiyakan ko yun pag binitiwan ko na siya.
magpapapadyak pa.

shiiiyyeeeet... shemay.
nagbabago na ata isip ko, naiimagin ko pa lang,
ayoko na ata siyang palitan.
WTF. ilang taon kong celfone yun no?!?


maraming payo sa mundo,
marami kang kaibigan,
lahat sila may kanya kanyang style nang maipapayo sa iyo,
may mabuti, may subarashii, may panalo. may ok lang, may sablay, may ikakapahamak mo,
may something that will make you stupid, at may payo na may hidden agenda.
nasa sa iyo na yun kung aling payo ang susundin mo.
malas mo pag sablay na payo ang pinakingan mo,
malas mo pag may ibang agenda ang nagpayo sa'yo,
malas mo pag ang payong pinakingan mo,
eh hindi ang dapat na ginawa mo.
maswerte ako.
salamat keso at kanjiboy.
i will be better.


bagong lesson na dapat isapuso ko...
yesterday ended last night,
and today is a new day.

goodluck sandy este lena pala.
-hindi ko kasi nakuha to, pero ok na, ako na lang magsasabi sa sarili ko.



I am not speaking up again.
sorry... di ko kayo mapagbibigyan... v",)

single-life
here i come again... =)

FAQs about estupident's yearbook...

1) ano ba tong yearbook na sinasabi ninyo?
-> me topak ka ba? nag-apply ka para dito,
ito ung sinulatan mo ng makapagdamdaming motto tulad ng ke babs
"life is short. eat well."

2) San ko makukuha ang yearbook ko?
punta ka ng adu, punta ka sa IDEA office.
uu tama ka, hindi sa window 14, nakaligtas ka na sa window na un!
yipee!!!! sa IDEA ka na didiretso...

3) saan ba tong IDEA office na to?
punta ka sa CS gate, wag na wag sa ST gate kung wala kang
alumni ID, susupladahan ka ni poging manong guard.
pramis. dun sa cs gate, me nakaupo dun sa guard house,
tanong mo san ang IDEA. ampucha, gumradweyt ka hindi mo
alam na may IDEA office???? well... parehas tau.
pro nasa 2nd floor daw un ng CS. (daw ha? daw... wag magtwala sakin
directions yan...)


4) anong dadalhin?
tulad ng naisip mo dahil taga-adamson ka...
importante, i repeat importante na may resibo ka.
hello? hindi ka nga maka-exam kung wla kang resibo
este permit pala, yearbook pa kaya.
tandaan, hitech tayo, hitech ang facilities dun
pro my-betcha-by-golly-wow sa sobrang hi-tech wala silang
tracking nang kung nagbayad ka na ba o hindi.
WTF!


5) pano kung wala ang resibo ko?
ganito, magtoothbrush ka nang maigi,
tapos magcologne ka nang matino. magmumuog ka nang sangkatutak
na mouthwash hangang magluha ang mata mo sa anghang,
dahil kakailanganin mo ang mabangong hininga,
at mapreskong pangangatawan para makipag-pakiusapan dun
sa IDEA. (pero pwde ko pang baguhin tong sinasabi ko... hehehe)
jowk lang kelangan mo lang ng valid id. hehehe...



6) totoo ba ang kumakalat na chismis na may expiration date
na 6 moths ang pagkuha ng yearbook? mga ungoy ba sila?
baket kelangan me expiration date? hello? 2 years? sa tingin ba nila
wala akong ginawang ibang bagay sa buhay ko liban sa hintayin
i-release ang yearbook ko? mga gago ba sila? pano kung nag-abroad ako?
o nasa business trip? o nasa bundok at after 6 months ka pa mkakabalik ng pinas?
mga ungoy ba talga sila?

ahhmmmmm... oo?? (ikaw na magisip kung san ako sa tanong mo um-oo)


7) pwede ko ba ipakuha sa kamganakan ng kuya ng bestfrieng ng pinsan
ng kapitbahay nang inaanak ng girlfriend ko ung yearbook kasi di ko makuha?

ang sagot, oo uli. not necessary dun sa sinabi mo ha?
kahit kanino, padala ka nang authorization letter at ID mo daw
at ID daw ng kukuha...




hindi ako taga-registrar,
hindi ko din bestfriend ung pinaka-sweet na lalake
at babae sa buong mundo sa window 14,
nabasa ko lang tong email na to
at nagmamagaling na ko tungkol sa pagkuha ng yearbook.
english sya mga pare, kya nitranslate ko na sa taas,
kasi andaming tanong ng tanong.



Yearbook 2006 Announcement :

All March and May 2006 Graduates may now claim Adieux ’06 at the Institutional Development and External Affairs (IDEA) Office, CS Building ground floor. Unclaimed yearbooks will be disposed of after six (6) months (counting from the day of this announcement) . Please bring your receipt and any two (2) valid IDs.

> > If unable to personally claim your yearbook, a representative should bring an authorization letter signed by you (the yearbook subscriber). A valid ID of the representative should be presented as well.

> > For more details, please call 524 2011 local 122 or 522 > 0550. A Student Assistant is ready to assist you.





pag me tanong pa rin kau,
email nyo si keso (zatziboom), kayang kaya nya kayong sagutin.
siya ang pinaka-active sa pag-disseminate ng info na to.
nagpapaka-i-know-that-too lang ako kaya nagmamagaling akong
magbgay ng info pero sa totoo lang,
nawawala ata ung resibo ko.
peace chez.


at... wala akong pakialam sa nagsabing ayaw n nya makita ang batchmates nya.
tingin ko ayaw din ata siya makita ng batchmates nya.
(uy maldita mode activated...)
basta ako.
gusto ko makita si meldy.
at si... ano nga pangalan nun??
ung classmate natin nung nakipagunahan akong maupo
sa tabi ng pinto sa first day at may dumungaw at magtanong nang
"is this veysic ehkow?" sa pinaka-slang na paraan na pwde mong
maimagine, (basic eco ang tinutukoy nya, BASIC ECONOMICS)
kaya nag-hang ako at napatulala sa kanya,
at kelangan pang kalabitin ako ni... ni.. bebets nga ba? o si armie?
basta katabi ko bago ako sumagot ng. "yah, i think it is"
(sa pinaka-engot na way na pwde mong isipin, hayup.
Y-A-H, yah is the word, i-slang din ako no?!? at may "i think it is" pa siya,
take note, buti hindi ko nilagyan ng palamuting BASICALLY o kaya ng ACTUALLY pra
jologs at idiotic to the max na talaga...) at hangang ngayon,
hindi ko pa mapatawad ang sarili ko sa statement na yun.

take note: hindi pang-hearthrob ang nagtanong na to,
na-culture shock lang ako na may nag-e-english na super
slang na tulad nya... hehehe...



goodluck sa pagkuha ng yearbook.
sana hindi mo pagtawanan ung piktyur ko dun.

Dahil humihingi ka na ng payo ngayon, heto… just like hourglass sand

Ok here we go. Focus.
Speed. I am speed.
Im faster than fast.
Quicker than quick
-lightning mcqueen


takbo.
Ayan, yan ang national motto na meron ka.
sa mga panahong sasabit na,
Sasablay,
mapipilitang magsalita na,
alam kong ito ang naiisip mo ngaun,
hmmm… wag kang magalala hndi kita ppgilan.
Pero dahil humihingi ka ng payo,
Malupet na payo ba ka mo?
Heto compilation namin.


teka muna,
timeout nga, itigil mo muna yang pathetic look on your face
at makinig ka.
Nakakasawa na yang drama mo eh,
Wla namng problema kung di ka gumagawa ng problema eh,
Hndi pa huli ang lahat,
Paulit ulit na yang kanta sa pc mo eh,
Simple lang naman sana ang buhay
Kung ikay matino.
tama na pambobola,
tama na ang pagpapacute,
itigil ang kasinungalingan,
magsalita ka,
sabihin ang totoo,
sabihin ng maayos
lumabas ka sandali jan s kuwarto mo,
umakap ka, magpatapik ka sa balikat, o magpagusot ng buhok,
kailangan mo yun,
para maipaalala mo sa sarili mong may emosyon ka,
okey lang yan,
hndi masamang amining di ka robot.
humilig ka sa balikat
kung napapagod ka na,
o kung inaantok ka,
kailangan mo ng pahinga,
tingnan mo ang mata mo sa salamin at maawa ka sa
naniningkit mo ng mata.
kailangan mo ng balikat, kailangan mo ng tapik,
Kailangan mo ng gusot sa buhok na yun,
Aminin mo man o hndi
Mapapangiti ka rin ng palihim.
Umiyak ka,
Tandaan mo tao ka!
Wag kang ngumiti kung hindi ka namn talaga natatawa,
Iiyak mo kung nahihrapan ka na,
Hnihintay din nila yun, maniwala ka,
Lumapit ka na, nakalapit ka na nga eh,
Kung ggawin mo ang mga bagay na naiisip mo
At sasabihin mo ang mga bagay na naiisip mo
Mahirap lang yan dahil iniisip mong mahirap,
Pero kung sa dulo naman ay malalaman nila ang mga bagay
Na hndi nila alam para maintindihan nila,
Hndi ba’t its worth all the effort in the world ang magiging drama mo.
Magpatawad ka,
Wala kang karapatang humingi ng tawad
kung ayaw mo ding makalimot sa mga bagay na nagawang
hndi tama sa iyo.
Kumain ka nang tama,
Hndi dahil masarap at gusto mo ito ay isasaksak mo na lahat sa tiyan
mo lahat ng naisin mo, kahit pa ba makakasama sa iyo,,
Alagaan mo ang katawan mo,
Tutulungan ka din nito para maayos mo lahat ng
Bagay na gusto mong ilagay sa ayos bago ka
humayo, tumalon at sumubok sa bagong mundong inaabangan mo…
Makipagkilala ke mareng gulay at katropang prutas,
Matulog ng maaga at iunat ng kaunti ang katawan paggising sa umaga.
Tumigil ka sandali
At isipin ang mga taong nagpphalaga sau,
Sa kakahabol mo sa taong mahalaga sau na di ka binibgyan ng importansya
Bka naman di mo na mabgyan ng pagpapahalaga at appreciation
Ung mga matiyagang nagbabantay at umaaalalay sa bawat hakbang na gingawa mo
para mahabol lang ang gusto mong habulin.
Wg kang mapilit.
Huwag ipilit ang di pwede.
Huwag ipilit ang imposible.
Di masama kung sumuko ka na muna,
Baka nga mas okey kung susuko ka na,
Kung bibitaw ka na lang,
Kung sa bawat pilit mo na mahabol pa,
Lalo lang ikaw natutulak palayo,
Huwag na,
Tumigil ka na,
Maawa ka sa asarili mo,
Mukha ka ng katawa tawa sa lahat.
Isa pa,
Ngumiti ka,
Humalakhak ka,
Kung sakali mang magawa mo nga ito,
Utang na loob wag mong hayaang
Maisip mo uli siya, at isiping mas msarap sana ang tawa mo
Kung andun siya, hay naku, sisipain na kita,
Huwag mong isipin ang isang bagay na hndi para sa iyo
Kung natapos na siya,
At maayos na siya.
at mukhang masaya na siya.
Tapos na yun,
You’ve had your shot,
You did not do your best.
Wag ka ng umapela pa,
Try your best na lang next time,
Hndi man sa kanya, basta yung best mo, sa napakarami pang next time.
Tingin ka lang sa tabi mo,
Andito ako,
Magsalita ka,
Ung 22o,
Hndi tamang itago na lang lahat,
Para di ka na lang magpaliwanag pa,
Hndi man kita maintindihan,
Matawa man ako sa hitsura mo
Gagaan parin ang pakiramdam mo,
Isipin mo, kung di ka parin magsslita,
Unti unti kang sisirain ng lahat ng nararamdaman mo habng tulog ka,
Uutakan ka niya, maniwala ka,
ayaw mong magpalamng diba?
O ayan, lalamangan ka nang kaka-deny mo.
Kaya dali, kumilos ka.
May puso ka, at hnhntay niyang gamitin mo siya,
Ng tama at nang matino,
Ang bata bata mo pa, hirap n hirap na siyang magtrabaho,
kakasunod sa mga sablay na diskarte mo.
Kkpigil na magkaron ng emosyon…
Haaaayyy… pwede ba?!? For once start getting real!
At higit s lhat, oo nga pala,
Pumikit ka paminsan minsan,
At magpasalamat,
Na kahit alam nyang may sayad ka,
At npakarami nang nabiktima ng sayad mo,
Hndi man pasok ang lengwahe mo at ang asta mo
Sa “matinong” category na sinasabi nila,
Buwenas ka parin,
dahil binigyan ka pa niya ng matinong pagiisip
Para maisip mong gusto mo pa nga tlaga,
Ng one more chance.
Ng second time around,
Ng turning everything around that touched rock bottom,
Just like hourglass sand.
At pagkatapos nun,
Sige na, di na ko kokontra pa…
Tatapikin parin kita sa balikat, yayakapin,
Gugusutin ang buhok , ngingitian.
At sasabihing…
“Takbo na.”
Dahil alam kong wala kang maiiwang unfinished task sa pagtakbo mo,
kya mas malayo ang matatakbo mo.


Mcqueen: Focus… focus…
Man: (Knock,knock, knock)Lightning are you ready?
Mcqueen: Oh yeah, Lightning’s ready…
(Sheryl crow music starts playing…)

nang makalimutan kong shy-type pala ako...

hehehehe...
ang sabi ko mahiyain ako,
pero nung mapanood ko tong video na to
nagbago na ata ang pagtingin ko sa sarili ko,
"parang feel na feel lena ah,
kala mo naman ang galing galing mo,
mukha kang siraulo!!!!!!!!!!!!!!!
bwahahahaha..."


sa buong buhay ko eto ang kaunaunahang
pagkakataon na tutugtog ako sa harapan ng mga taong di ko kilala,
at eto rin ang first time kong makahawak ng
electric guitar (hehehe...) at perstaym ko ring
makilala si ampli, distortion at guitar effects
(nyay.. ignorante. eeewwwnesss...)
di ko alam pano ako nauto ni SONGER para
samahan siya sa trippings nyang to.
(pangako di na ko uulit...)


o siya,
panoorin at matawa.
heto na,
ang BANDA MALDITA. (huwaw! whatta...)

ah teka magpapaliwanag lang ako,
bago ka manood,
ung pagngiwi ko po eh dahil sa dalawang dahilan

una,
medyo malaks ang drums sa likod ko,
nagbababadyang mabasag ang eardrums ko,

pangalawa,
hndi ko marinig ang tunog ng gitara ko,
dahil natuluyan na ata ako sa pagkabingi,
me pagkakataon na mahina ang labas ng ampli eh,
(palusot pa..)

pangatlo
(teka kala ko ba dalawang dahilan lang?)
e di talga ako mapakali, shy type kunwari eh.
nanginginig kasi ung kamay ko.


ang unang video na to,
kuha sa cam ni bahista,

SONG: My Heart by paramore






hetong susunod na video kuha sa cam ni
ten oclock sa nihongo,
siguradong iinisin ako ng mga ito at gagawing screen saver na naman
ng buong COM group pagpasok ko sa lunes.
bakit naman kasi kelangan feel na feel mo eh lena?!?
me papikit pikit ka pa, hanlufet!
(sinabi nang napapapikit ako dahil sa hearing ability ko eh!)
WARNING: mas nakakatawa to kasi dinig na dinig
mo ang hiyaw nina panyera, tranquilizer, toothpick,
ten oclock sa nihongo at ng iba pang me sayad na
nagiisip na marunong nga akong tumugtog,
malupit ang hiyawan, puro kasinungalingan,
parang lalabas pa ang tonsils nung iba,
yan ang nagagawa ng boy bawang, ang bagsik.

me dalawa pa kong nktang video ng performance na to,
(yeah right, performance is the word, feel na feel, epal)
bale kuha sa left side ung isa
tapos ung isa kuha sa right side,
(as if there's a big difference db?)
maghintay lang, ma-uupload din un.


pro kahit tawang tawa ako,
mejo proud naman ako jan,
(epal, feel na feel mo nga eh anong medyo lang?)

at proud na proud ako sa mga kasama ko,
kita mo naman si drummy, cant find d words to describe,db?
hambagsik.
si "mathematician" laki ng improvement,
inaraw araw praktis eh, partida nakatalikod pa yan,
isipin mo na lang pag humarap pa yan,
si bahista, ang bilis ng pickup, perstaymer pa yan ha?
at ang daliri kelangan tlga tumtalsik,
at sino pa bang mas gagandang kumanta ng my heart
habang naggitara maliban ke songer? wala!!!
(lalasunin ko sge subukan mo magsabi ng pngalan)
(eh ano namang pakelam nila sau kung proud ka?
shutttufff!)

loko iba ang perstaym!!!
tska me story yan eh,
pati sa pagtulog, walang katahimikan,
kung sino sino ang nagambag ng tulong,
at ng awa dahil mukhang mga desperada,
at kung san san kami napadpad,
at kung san san napadpad si bahista,
(bkt kasi ako ang tanungin sa direksyon,
public knowledge na yung di ako pwedeng pagkatwlaan dun db?
bagong kakilala eh, hayaan mo na...)
at kung san san napadpad ang drumstick,
(hihihi.. joke lang)
at me ksama pang isaw, kwek kwek, ulan, bagyo, tantrums, at kudeta.
pro di ko na kukuwento yan,
pangbata lang yun eh,
whattan experience.
syarap!


di na po ako uulit, pramis V^^;)

istokwa

binuksan ko ang wallet ko para bayaran
ang binili ko sa tindahan,
aksidenteng nahulog
ang espesyal na kulay pulang plastik
na nakaipit sa wallet ko
paghugot ko ng pera.


Nagpunta ako sa bahay ni Ah-i-Tikboy-Po(aka TP),
isang gabi para magpaturo kung paano ako
maglalagay ng kapo sa gitara ko,
eksaktong inabutan kong nakaupo si TP sa
veranda ng bahay nila.
Nang iabot ko sa kanya ang gitara ko,
nakasimangot niyang tinitigan
at ineksamin ang pinakmamahal kong gitara.
Katakot-takot na panlalait at mahabang sermon
tungkol sa tamang paglinis at pag-aalaga sa gitara
ang inabot ko bago niya ko simulang turuan
sa pakay ko nung gabing yun.
Pero di naman ako na-offend,
totoo naman ung sinabi niya,
tska sanay na kong ganun tlga si TP,
mas gusto niyang itinutulak ang mga taong
lumalapit sa kanya palayo.


Matapos akong turuan eh napagpasiyahan kong
makipag-kuwentuhan muna ng mga limang minuto,
para hindi naman magmukhang kapal-muks ako masyado at
walang utang na loob kay TP
atsaka,,,,
matagal na rin kaming di nagkakakmustahan
(ayaw kasi niya ng cellphone
at may isang milyon siyang rason kung bakit).
Nasa kalagitnaan kami ng mainit na diskusyunan
tungkol sa nakakakiritang pagmumukha ni
jericho rosales at rayver cruz
ka-level ng pagka-asar namin sa mga taong
napaka-ingay pag nanonood ka ng TV o kaya ng sine,
(PANO KA MAKAKAPAG-CONCENTRATE?!)
nang marinig naming nagsisigaw ang pamangkin ni TP.


"'dito si TP, andito si TP!"
paulit ulit na pasigaw na sabi nung bata,
pilit na nagpapapansin sa kausap ni halmu
sa kabilang linya ng telepono,
pero walang ibang nakakarinig sa sigaw ng bata,
nagpalipat-lipat ang telepono sa iba ibang kamay,
pano ko nalaman? dahil narinig kong iba iba na
ang boses sa telepono,
pero hindi parin tumitigil at sumusuko sa kakulitan yung bata
at nung huli ay ibinigay ni halmu sa
batang nakikipag-agawan sa telepono upang ito naman ang magsalita,
nang makuha nung makulit na bata ang telepono ay
dali-daling patakbong nagpunta sa veranda upang
puntahan kami ni TP, humahangos na humabol si halmu
upang makuha ang telepono mula sa bata.
Mabilis tumakbo ang bata kaya umabot ito kay TP
at pilit na iniaabot ang telepono,
masayang masaya at ngiting ngiti ito
habang pasigaw na sinabing
"Andito si TP oh, sabi ko sa inyo eh,
TP kausapin mo sila, heto",
at patalon-talon na iniaabot
sa hndi gumagalaw na TP ang telepono.

Madilim ang mukhang nakatitig lamang si TP
sa bata at sa teleponong hawak nito,
umabot din si halmu at nabawi ang telepono,
pagkatapos nun ay di malaman kung pano hihingi ng
paumanhin kay TP sa kakulitan at kapangahasan
ng bata. Nagsusumigaw at nag-iiyak ang
bata ng makuha sa kanya ang telepono,
parang masamang masama ang loob dahil hndi nito
natupad ang binabalak niya nung gabing yun,
nagawa na lamang buhatin ni emilio ang bata
upang dalhin sa kuwarto at doon patigilin
sa pag-iyak, siguro dahil nahihiya na sila sakin
sa ingay ng iyak nito.
Sumunod si halmu at itinuloy ang pakikipag-usap sa telepono
kaya marahil hndi nila nakita nung ngumiti si TP
at sabihing wala namang dapat ipagpaumanhin dun.



Magpapaalam na sana akong umuwi,
kaya lang biglang tumugtog ng isang awitin si TP
sa gitara ko na noon ko lamang narinig.





Kinabukasan nung gabing nagpaturo ako kung pano maglagay ng
kapo kay TP,
maagang-maaga pa lamang ay natanaw kong
bihis na bihis si TP palabas ng gate nila.

Nang mapadaan siya sa tapat ng bahay
namin pabiro ko siyang tinanong kung saan na namang lupalop siya maghahasik ng lagim.
Nakangisi niyang sinabing
"pag namiss mo ko, lalo kang magmumukhang tanga",
tapos may inihagis siyang kulay pulang parang matigas na wrapper ng candy sa may damuhan,tumingin siya sakin at sinabing

"pag nahanap mo ung guitar pick ko dito (sabay turo sa damuhan),
sayo na."


gago talaga.




kung alam ko lang na matagal na panahon
pa bago ko siya muling makikita o
pwede ring iyon na ang huling araw na makikita ko siya
dahil di na niya gugustuhing bumalik pa
(wag naman sana),
haaaayy sana...
-di bale na lang. bawal nga pala ang regrets.








Bakit kaya paglipas ng maraming panahon
dun ko pa lang naitindihan ung mga bagay noon?

Bakit kaya noon di ko naisip na hindi totoong may sipon
si TP tulad ng sabi niya?
sana nakita kong naiiyak pala siya habang
akap niya ang gitara ko at tinutugtog ang
pinakamalungkot na awiting narinig ko.


Bakit nga ba di ko naisip na kahit kelan
hndi madaling sabihin sa ibang tao na hndi ka okey,
at nasasaktan ka na,
at mas madaling tumawa na lang,
o itulak palayo lahat ng mga bagay na palapit sayo,
kesa aminin ang totoo na naghihintay ka lang ng tao-
kaibigan o kakilala,
na makakakita ng mga lihim na hinanakit mo sa mundo?



Bakit kaya di ko nakitang malungkot siya?
at kailangan niya ng kahit sino---
kahit isang ako lang na walang maiiaambag sa
buhay niya para maramdaman niyang hindi siya
nag-iisa?


Bakit kaya hindi ko sinabing umuwi siya sa kanila sa pasko
dahil...
sa milyon-milyong dahilan?



Bakit kaya ngaun ko lang naisip na kung ihahambing
sakin, sa pamilya, at mga kaibigan ni TP,
di hamak na mas lamang
sa amin ung batang nag-iiyak
sa huling gabing nakita ko si TP?
dahil mas mabuti siyang mag-isip
at mas alam nang puso niya kung pano magmahal,
dahil sa murang isip niya
mas naalala pa niyang ipakita sa lahat na bahagi si TP ng kanilang
mundo at gusto niyang manatili ito at sagipin ang kung ano
pa mang natitira sa mga nasira ni TP?



Bakit kaya di ko naisip na kahit ano pang ginawa niya para masaktan
ang marami kailangan ko pa ring ipaalala sa kanya na may lugar pa rin
para sa kanya at may nakakaintindi sa kanya?




Bakit ba hindi ko naisip noon na kaya marami ang nasaktan
at kahit ang extrang ako ay nasaktan
ay dahil totoo at tama ang mga bagay na sinabi ni TP?
di nga ba mas masakit ang
isang bagay, kapag totoo ito?





siguro,
mnsan,
kasi...
ewan, di ko pala alam...







Palabas sana ako ng bahay ng maagaw ang atensyon ko
ng isang patalastas ng isang network
pagdaaan ko sa harapan ng tv namin.
may isang batang nagsusulat habang nakadapa ito sa kama,
nag-flash sa screen ang isang mensahe ng network at binasa ko ito,

WALANG MAG-IISA NGAUNG PASKO.

sana totoo yun...
nangangarap ang walang ambisyong puso ko
na sana'y magkatotoo ang tv ad na yun,
na sana, hndi siya mag-iisa ngaung pasko.








Sa makakasama ni TP ngaung pasko,
habang-buhay ko kayong pasasalamatan
sa ibabahagi mo o ninyong mundo kay TP
ngaung kapaskuhang hindi ko siya mababati at mangingitian.







pinulot ko ung nahulog na kulay pulang guitar pick
sa harapan ng tindahan at ipinasok uli sa wallet ko.

so are you really getting married?

magpapakasal ka na?

bakit naman di mo sinabi?
sana...

imbitahan mo ako.
di naman ako ganun kalakas kumain sa reception,
pangako.

hndi rin ako
mang-a-agaw eksena.
pangako.

at isa pa.
magdadala ako ng regalo,
ung matino at magugustuhan mo.
pangako.

at pangako,
hindi rin ako tatawa,
magiging seryoso ako,



pangako
ibabalik ko na ung notebook mo nung grade six. ---------->
pangako
kakain ako ng gulay sa araw na yun.
pangako.

gatecrash...

gatecrasher (noun)
-> ito yung taong ubod ng tigas ang mukha
na magpunta sa isang pagtitipon kahit
na hindi naimbitahan ng taong nagpa-pa-party.


----------------------------------------------

araw ng binyag ng anak ni eyron at meydyor nun,
at syempre andun ang mga taong ayaw matulog sa
party ni eyron.
tulog na tulog si crashey ng umagang yun
ng bglang mag-ring ang
knyang telepono.


crashey: (still sleepy) heller? hu d hell are you? calling me in this
early sunday morning?! don't you know that i am too tired
last week because of many draining tasks that i am doing during overtime?
dont you know that this is the only day that i will sleep this long?
who are you disturbing this wonderful morning of crashey?

prexy: hey crashey!! its me prexy, im with basted-forever now,
were going to the party of eyron,
wat tym r u going there 2day?
were driving back now to manila, wil be der at round 10am!

crashey:(suddenly awake) huwaaaatt party are you talking about?!
is there a party? my betcha-by-golly-wow i was not invited
by that tropapips of ours- eyron, why why why delilah???

prexy: you see it was wlang-kabusugang-dipad who did
the inviting for the party, she does not have your number,
because you were not making pansin with each other for
the past 3(?) years already, because you don't want to,
remember? and because you love your detergent so much,
eyron has no celfone, so maybe thats why you were not
informed crashey. hey common,
you go, don't you go starting with that detergent of yours
common, tara lets go to the party of eyron's new baby.

crashey:(pakipot) huh! i have my detergent excuse me.
i will not go!!! even if I really want to go, because I am missing
all the tropapips-who-does-not-like-to-sleep. But if you make
pilit of me 1 more time, maybe i'll change my mind.

prexy: owww.. comon crashey. why the hell are you so maarte all the time?
you think it's bagay?nway, ok ill do it.
Common, let's go together to eyron's party,
dont make pakipot anymore, it's not bagay to you.

crashey: hmmmm... no! no! excuse me prexy.
i am not using my detergent
i am just shy.

prexy: dont be maarte crashey, you're invited you know,
in our tropapips, there is no need for inviting anymore,
remember "we are one",
and i just like to tell you that
this phone bill is costing me too much now, its 30mins already.

(after 3 seconds)
crashey:OK il go, i wont give you a hard time anymore, kulisap will be there right?
i will go with mikee, then we'll meet there.

-------------------------------------------------------------------------
(warning: hndi po si babs si walang-kabusugan,
matakaw lang ito pro wla pa siya sa level ni babs (physically),
si babs ay nagkukuta ngaun sa australia)

hndi ko alam kung paano
nagawang mapilit ni prexy na magpunta si crashey
nung araw na yun sa napakasimple
pero matagal na diskusyunan, hehehe...
natutuwa ako sa kanya.

sabi sakin nung pinakamagaling at natatanging propesor na
pinapakinggan ko ng maayos -- si propesor worldlit,
nung nasa kampus-ng-san-marcelino-estupidents pa ako,
pag me bagay ka daw na hndi mo gustong kalimutan,
o pag me gusto kang maalala,
wala kang ibang dapat gawin kundi.
isulat mo.


kaya heto,
hndi ko man makwento ng matino
yung lahat ng magagandang nangyari
sa araw na yun, ok na to,
pra pag nabasa ko to, 5 taon mula ngaun,
dito sa pc ko,
maalala ko,
ang nakakatuwang geytcrash ni crashey.
boring naman kung
mag-d-dear-diary ka db?
yikes.



ayun,

para sau crash,
natutuwa ako sayo,
ang bagsik mo,
kahit last minute na at alam mong ge-geyt-crash ka
me bitbit ka pa tlgang regalo khit saksakan ka
sa kakuriputan, bagay naman pla sau ang me bitbit mnsan eh,
maiba naman.

natutuwa ako sayo,
para kang batang me hawak na lobo habang
pababa ka ng lrt at patawid dun sa kalsada
habang hnhntay ka ng mga ayaw matulog
sa nakaparadang tsikot ni basted forever,
hangang ngayon,
di ka pa tlga marunong tumawid.

natutuwa ako sayo,
langya ka, late ka pa rin!
kala ko ba nagbago ka na?

natutuwa ako
habang pinagmamasdan kitang kumain nung araw na yun,
at di mo alam pinapanood kita,
lalo nung makita kong
nagtayuan ang lahat ng taong ayaw matulog sa table para sa yosi
at maiwan kayo ni
walang-kabusugan sa table,
natuwa ako sa buntong-hininga mo,
sabay tingin sa kisame,
sabay pasimpleng tingin kay walang kabusugan
na parang kumukuha ng buwelo,
-para ka talagang bata mnsan.


at natutuwa ako dahil
napaka-brave mo ng basagin mo ang nakabibinging
katahimikan, at sa wakas eh itapon yung 3taon mo ng detergent na
nakapagitan sa inyo at ng sabihin mo kay walng-kabusugan
ang...
"kamusta na walang kabusugan?"

at lalo akong natuwa ng makita kong ngumiti
si walang-kabusugan, para sabihing...
"ga-gradweyt na ko, at tinatapos ko lang ang thesis ko"

nakakatuwa kayo,
matapos nun,
kung magkwentuhan kayo,
parang wala ng nangyari ah,
sabagay, hndi ko na nga maalala kung bakit nga ba
nagsimula ang epic-drama-chapter nyong dalawa.
sa wakas, natapos na.

natutuwa ako
sa iyo at nagpunta ka
at gumeyt-crash sa party ni eyron at meydyor
nang hndi muna tinatanong kung sino-sino ang
pupunta at kung sino-sino ang naimbitahan
kahit na nakaligtaan kang yayain nung araw na yun,
(ugali mo yun db? ung magcheck muna kung sino pupunta?)


natutuwa ako kasi,
wala ka na ata talagang detergent pare ko.


sa araw na yun,
atleast me mga bagong aral tayong natutunan,
una,
walang maidudulot na maganda ang detergent
na ubod ng tagal na
pangalawa,
ibang klase tlaga taung magsaya,
pangatlo,
dapat malaman ng lahat ng tao
ang pagkakaiba ng PISO sa LIMANG PISO
at lastly
mula ngaun, bawal na kaung pagtabihin nina kabalyeros-phranswa,
walang kabusugan, at kulisap,
habng hinahayaan kayong mag-isip at mag-figure-out
kung pano isolve kung bakit ayaw gumana ng isang
machine na hinuhulugan ng barya.


kabalyeros-phranswa: hey i like to use that!

kuya manong: okey, pag ggmitin nyo to children,
maghulog lang kayo ng PISO, tapos i-press nyo to,
'to, 'to, 'to, 'to, 'to, 'to at eeeeto...
and whallaah, ayun na ang hnihntay nyo.
do you understand that little boy?

phranswa: yes! kuya manong. i'll kip dat in mind.

(kuya manong walks away.
pranswa, walang-kbusugan, kulisap, crashey were left with the machine)

pranswa: (paulit ulit na gngwa ang tinuro ni kuya manong)
hey guys, ayaw gumana nito! badtrip!

kulisap: hmmm... let me try. (after 2 mins)
naku sira ata ito eh. (sabay palo sa machine)
bulok!

phranswa: ako uli, subukan ko. (after 5mins)
ayaw ata tlga eh, sira siguro.

(isip... isip... ang mga engot, este tao)
walang-kabusugan: aha! baka dapat 5PESOS ang ihulog natin.

phranswa: dont be stupid. ang sabi ni kuya manong,
piso, okey? PISOOOOOO!!

(matagal na try-and-try ang tatlong pabida,
binasag muli ni kulisap ang ktahimikan,
sinapian ni walang-kabusugan)

crash/kulisap: alam ko na! alam ko na! baka 5pesos ang
dapat ihulog natin! dali subukan mo phranswa.

phranswa: dahil me pagka-tanga ako minsan at naniniwala ako sau,
tama! 5pesos nga sguro ang kasagutan! wahahaha! henyo tlga tau!


pinasok ni phranswa ang 5 pesos,
at nagbara ang slot,
at nasira na ng tuluyan ang machine.



lagot.
d^_^b


para sa mga wala nung araw na yon,
sana'y nakita nyo ang namutlang hitsura ni phranswa nung
pinagkanulo siya nung dalawang henyong nag-isip sa 5pesos
nang mapansin ng ibang ayaw matulog na nasira ang machine.




everyone: "hoy! anong ginawa nyo jan ha? bakit di na gumagana?!?"
kulisap and wlang-kabusugan: "Si phranswa kasi hinulugan ng 5 pesos eh"


yan ang friendship,
me loyalty.


hehehe.


para sa mga ayaw matulog,
hangang sa muling eyeball mga pare,
nagbago na hitsura ng marami sa atin ah,
iba na tlga pag me pera na,
biro lang.
pasensya na at maaga akong umeskapo
at nilayasan ko kau,
kahit na kulang na lang eh maglumuhod si
family-man-image-kunong-taga-sira-ng-grad-ball
para hndi ako umuwi,
big girl na ko eh, madami pa kong kelangang gawin,
pero,
namimiss ko kau,
lagi lagi lagi lagi
kahit kaka-kita ko pa lang sa inyo nung isang araw.
namimiss ko tlga kayo...
(tumigil ka na nga sa drama mo! kadiri ka!)




para sa inyo eyron at meydyor,
congratulations.
you look so good together.
salamat sa pagkain at sa inom,
nabusog nyo kami.
at..
patawad tlga dun sa machine nung kapitbahay nyo,
nabigla lang. hihihi.



para sa ika-apat at pinakabagong anghel
na nagpabago muli sa buhay
ng mga taong ayaw matulog...
maligayang pagdating sa mundong ito.



pahabol, isa pang dapat isulat.
sa kanta ko dati pra ke bets...
at kung sino pa man ang may kagagawan ng iyong pagkabigo,
ay isipin na lang na ang buhay ay mgkkroon ng araw na magkaksalubong kami at wawasakin ko ang pgmmukha nya pra sau pramis. (cencya nwala ata sa tono ung kanta)
ayun nagkslubong kmi,
nagkatabi pa at some point sa upuan,
pro di ko nagawa ang sinabi ko,
di ko na din gagawin pa, (nkahinga nb kau guys?)
dahil nakita kong masaya uli si bebets,
at habang ganun siya,
peace-loving citizen ako,
pro sa susunod, watch-out,
im gonna be on a wrestling-boxing-taekwondo-hatefull-words-rapping match.
(asus, tlga lang ha? heler?)



at ke crash-
(kahit sabihin pang nakaligtaan lang, gatecrasher ka parin.)